Tagged: Willem van de Kerkhof
Slimmer dan rustiger aan doen: limit screentime
In 2008 drukte ik op een liftknopje. En had zo’n aandachtsprobleem dat ik die 15 seconden niet kon wachten. Ik haalde mijn telefoon uit mijn zak en moest mijn e-mail checken. Flits, een wake-up call: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Sindsdien ben ik de baas over mijn telefoon. Alle lampjes en zoemertjes op mijn Furby staan uit. Sindsdien is mijn leven een stuk relaxter.
In 2012 had ik weer zo’n wake-up moment.
Ik las deze blog op ZenHabits. Daar staat dat we teveel zitten en teveel naar schermen kijken. Maar dan op een andere manier dan ik gewend was. Het is geen betoog over fitnessen of een betere werk-privebalans. Eigenlijk gaat het over aandacht. De boodschap is simpel: zorg dat je zo min mogelijk uur per dag naar een scherm kijkt.
Zo’n simpele opdracht aan mezelf, daar houd ik wel van. Ga maar na hoe je leven gaat veranderen. Je loopt naar degene met wie je wilt praten in plaats van bellen. Je kijkt naar je partner als ze vertelt hoe haar werkdag was, in plaats van met-een-half-oog-naar-de-TV. Je ontbijt zonder dat je ondertussen je mail op je telefoon leest. Saai of niet? De TV staat voortaan uit als je iets anders zit te doen. Je leest een boek.
Ik heb geen idee of het gezond is, maar dat zal vast wel. Maakt me ook niet uit. Ik heb gemerkt dat ik serieus geduld moest opbrengen om 20 minuten exclusief naar het nieuws te kijken zonder met de telefoon of iPad te spelen. En dat als mijn gesprekspartner even naar het toilet is, ik niet meteen op mijn telefoon naar mail moet gaan zoeken. Dat ik ook in een wachtruimte kan zitten en om me heen kan kijken, zonder me te begraven in twitter. Ik moet vermaakt worden en lees eigenlijk alles maar half. Heb continu het gevoel dat ik anders iets mis. Leven met weinig screentime kost gewoon moeite! Maar het gejaagde gevoel gaat er bij mij door weg. En dat is waar het me om gaat.
Lebbis eindigde zijn oudejaarsconference van 2011 met: “wat je doet, doe het in ieder geval met aandacht”. Iemand anders omschreef dat prachtig als full-screen living. Als je het dus in 2013 wat rustiger aan wilt of moet doen, maar als dat zinnetje alleen al enorme irritatie bij je oproept: pak het gewoon slim aan en houd je aan 1 afspraak met jezelf: limit screentime.
Waar wil ik heen met mijn bedrijf?
Foto: Eagle Owl Eyes, door floridapfe (Flickr)
Waar wil ik heen met mijn bedrijf?
Dit vraagt elke ondernemer zich een paar keer per maand af. De beste gesprekken daarover ontstaan denk ik spontaan, en die gesprekken kunnen met iedereen zijn. Dus niet altijd met collega’s. De leukste bedrijfsideetjes doe ik vaak op als ik met mijn vriendin praat (werkt in de zorg) of laatst bij het lezen van een strip van Dagobert Duck. Inspiratie is overal!
In 2010 kwam “Het Nieuwe Werken” op mijn pad. Omdat ik psychologie interessant vind heb ik er veel over gelezen. Het viel me op dat ik zo veel theorie las en zo weinig praktijkervaring zag. En de goeroe’s hebben het vooral over ervaring bij grote organisaties van meer dan 1000 mensen. Dan zie ik Creaforti voor me, waar 35 mensen samenwerken. Inderdaad, een miezertje vergeleken bij zo’n torenflat met beleidsplannen, afdelingsbudgetten en extern ingehuurde managementconsultants. Wat kan ik daar nou van leren? Wil ik daar naartoe met mijn bedrijf?
De term “Het Nieuwe Werken” kan ik niet meer horen
Even fast-forward: het is vandaag april 2011. Het woord “Het Nieuwe Werken” kan ik niet meer horen. Precies hetzelfde merk ik aan mijn collega’s. Dit komt omdat zoveel mensen het als excuus gebruiken om hun spullen te verkopen of niet-vernieuwende ideeën te slijten. In de gesprekken met mensen van Port4Growth stond dan ook de vraag “waar wil ik heen met mijn bedrijf” centraal. En niet de vraag wat ik met mijn ICT wilde, of met mijn personeelszaken ofzo.
Het Nieuwe Werken is geen doel maar een middel
Gelukkig hebben wij in december 2010 de goede keus gemaakt. 4 maanden geleden hebben wij namelijk intern onze Weg naar het Nieuwe Werken gelanceerd bij al onze mensen. En we hebben dit toen expliciet níet opgehangen aan Het Nieuwe Werken, maar aan onze eigen bedrijfsdoelen. Waar willen wij naartoe met Creaforti? En toen bleek dat om onze doelen te bereiken veel principes uit Het Nieuwe Werken daar prima in pasten. Daarmee is HNW geen doel maar een middel.
Waar wil Creaforti heen?
Sinds december 2010 is er dus veel gebeurd. We hebben een huiskamer gebouwd. We hebben een sappers met verse jus neergezet. We hebben alle vaste telefoons ingenomen en alles mobiel gemaakt (dat is ook ons vak; practice what you preach..). We hebben iedereen een sportschoolabonnement gegeven en er wordt niet raar gekeken als twee collega’s om 3 uur samen gaan sporten: over vertrouwen en cultuur gesproken. We hebben iedereen een laptop gegeven, de vaste computers worden verkocht. Creafortiërs hebben een trolley en een locker met persoonlijke foto. En als vanzelf zijn mensen minder gaan printen. Op onze 1e verdieping staat mijn persoonlijk favoriete HNW-monument: een enorme stapel overbodig geworden plastic papierbakjes.
Je moet helemaal niks
Zijn dit dan de praktische tips die ik managers en ondernemers meegeef die ook ‘iets’ willen met Het Nieuwe Werken? NEE! Beste manager of ondernemer: Je moet namelijk helemaal niks met Het Nieuwe Werken. Ténzij jij een leek goed kan uitleggen dat het past bij waar jij met je bedrijf naartoe wilt. En als je dat niet goed genoeg kan, doe er dan ook vooral niets mee. Voor Creaforti werken bovenstaande praktische dingen goed. Voor jouw bedrijf is dat per definitie niet zo! Want jij bent Creaforti niet, dus jij wilt ergens anders heen met je bedrijf. Iedereen die hier meer over wil weten is van harte welkom in ons pand in Arnhem, mijn collega’s en ik delen graag onze ervaring.
Reacties? @wvandekerkhof
5 redenen om al je collega’s (g)een smartphone te geven
Als je telecomreclames en accountmanagers moet geloven, moet iedereen in je bedrijf een smartphone van de zaak hebben. Anders ben je ouderwets. De nuchtere klant vraagt zich dan af: wat kost me dat? En wat levert het me op? Bij Creaforti adviseren we (groot)zakelijke klanten in dit soort kwesties. Ik geef graag een kijkje in wat we tegenkomen, met 5 voors en 5 tegens.
Ik houd het simpel met 1 scenario: iedereen krijgt een smartphone van de zaak. Ik denk dat je hiermee makkelijker je eigen mening vormt dan met een genuanceerd verhaal. Want daarvan zou de conclusie zijn dat het “weliswaar voordelen biedt, maar dat je je goed moet laten adviseren wat bij jouw organisatie past”. (schrijf die maar alvast op)
Waarom WEL doen?
1. Je maakt de mensen in je organisatie beter bereikbaar
Meestal heeft iedereen al een vast nummer. En sommigen hebben een mobiel nummer. Er zijn onderzoeken die aantonen dat meer dan de helft van alle telefoontjes in een voicemail terecht komt. Of bij de receptioniste die je verder doorverbindt of een terugbelnotitie maakt. Zo houden we elkaar aan het werk. Dat komt omdat teveel mensen 2 nummers hebben. Deze generatie jongeren kent de tijd niet meer dat je naar het vaste nummer van een vriendje belde om te vragen of Pietje thuis was om af te spreken. Die bellen meteen mobiel of sturen een chatbericht! Directe 1-op-1 communicatie is de norm en met een smartphone maak je dat mogelijk, met spraakverkeer en met dataverkeer in 1 apparaat.
2. Door Het Nieuwe Werken kun je niet anders
Flexwerken, thuiswerken, kenniswerken.. je moet er wel de middelen voor hebben. ICT blijkt heel vaak een beperkende factor. Veel werk wordt ook buiten 9 en 5 verzet. En dat is nu eenmaal erg simpel met een smartphone. Even vanaf de bank een mailtje beantwoorden en de ander kan weer vooruit. Als je wilt dat je organisatie buiten kantoor en buiten kantooruren ook werkt, moet je ze daar ook voor faciliteren. Met een vaste telefoon en vaste PC op een vast kantoor heb je de ultieme magneet om elke kenniswerker muurvast te plakken. Elk Het Nieuwe Werken project waarin je kenniswerkers een GSM geeft en vervolgens verwacht dat ze ‘volledig flexibel en mobiel werken’, loopt uit op een pijnlijke teleurstelling van twee kanten.
3. Je kunt met een smartphone veel meer dan bellen en e-mailen
Zijn er collega’s die het prettig vinden om actueel filenieuws in de broekzak te hebben? Om buienradar te bekijken? Om mobiel de beurskoersen te volgen? Om mobiel klantgegevens in te zien, via Linkedin snel te checken welke functie je gesprekspartner eigenlijk heeft, of om onderweg een adres op te zoeken? Dit soort apps zijn de verborgen schat van de mobiele werker. Een veelgehoorde klacht van laptops is de lange opstarttijd. Zeker smartphones als de iPhone en modellen van HTC en Samsung bieden een gebruiksvriendelijke mobiele webervaring.
4. Het kost bijna niets
Zeker met veel medewerkers kost het uitleveren van smartphones veel geld, in absolute bedragen. Maar zet het eens af tegen de loonkosten van een FTE? Een kenniswerker kost een organisatie zo’n 50.000 euro per jaar, nog afgezien van zijn bureau, pennen en eventuele auto. Een gemiddelde mobiele werker verbelt per jaar zo’n 700 euro aan kosten exclusief BTW. Voor dat verhoudingsgewijs minieme bedrag (minder dan 1%!) maak je jouw dure kenniswerker overal inzetbaar. Je bent ook van alle declaraties af van mensen die nu nog geen zakelijke mobiel hebben, dit zijn hoge verborgen interne kosten en is een gewild item op feestjes en partijen. Vaak wordt het toestel bij aanschaf van het abonnement gesubsidieerd door de provider. Dat is extra argument: geen cash-out of dure investering. En dat is, zeker in deze tijd, best prettig.
5. Je bent een moderne, aantrekkelijke werkgever.
Verplaats je in een werkzoekende. Bij het ene bedrijf krijg je een bureau met een vaste telefoon, en misschien een mobiel. Bij de ander hoort een mobiel erbij. En dan niet zo’n plastic ding waar je alleen mee kunt bellen, maar een fatsoenlijke smartphone. Hoeveel jongeren hebben privé nog een simpele GSM? Nu al is zo’n 60% van alle verkochte toestellen een smartphone en geen GSM. Hoe is dat over 2 jaar? Natuurlijk is een smartphone (nu nog – dus pak die kans!) een leuk hebbeding. Maar het is ook een blijk van vertrouwen: ze investeren in me. Het laat vooral zien dat je als werkgever vooruitstrevend bent: en dat is precies wat veel werkzoekenden (vooral jongeren) aantrekt. Zelfontplooiing en vertrouwen. Verwar dit overigens niet met de gedachte dat je de jeugd met een gadget van 200 euro kunt ‘kopen’: die tijd is voorbij.
Waarom NIET doen?
1. Het is duur!
Het blijft niet bij een smartphone. Waarom niet iedereen een iPad geven? Of een smartphone EN een iPad? Natuurlijk inclusief bijbehorende accessoires want als je het doet moet je het goed doen. Vaak loopt dit meer in de papieren dan origineel begroot. Een goedkoop toestel wat stukvalt vervang je voor 50 euro. Dat gaat net wat makkelijker dan een iPhone van 600 euro. En je mensen verwachten wel dat je gaat vervangen, of op zijn minst voor een leentoestel zorgt waarmee ze ook kunnen e-mailen: ook niet gratis. Vaste telefoons innemen omdat iedereen een mobiel heeft klinkt leuk: maar wat kost het doorschakelen vast-mobiel eigenlijk? Zo voorspelbaar zijn de kosten dus niet. En wanneer je eenmaal een smartphone hebt gegeven kun je niet meer terug. Het wordt algauw gezien als een verworven recht.. duur experimenteren, dat kun je beter afkijken van een ander. Wachten dus.
2. De ICT-afdeling krijgt het te druk
Een smartphone is een mini-computer. Geef je iedereen een smartphone, dan beheren je ICT-collega’s ineens twee keer zoveel systemen. Is die capaciteit er? Welk serviceniveau wil je geven? De medewerker verwacht hetzelfde serviceniveau als wat hij bij zijn PC, laptop of oude ‘simpele’ toestel kreeg. Om nog maar niet te spreken van een situatie waarbij je verschillende types smartphones in je organisatie toelaat. Om die kennis bij te benen mag je genoeg tijd inruimen. Uitbesteden heeft een prijs, en misschien wil je het beheer hoe dan ook intern houden. Houd het dan bij vaste toestellen en GSM’s zoals het nu is.
3. Smartphones zijn onveilig
Als een DECT-toestel kwijtraakt of er een GSM in de trein blijft liggen, is er geen man overboord. Zie een smartphone als een laptop, maar dan 1 die vaak slecht beveiligd is. Pincode 4 maal 0, en geen autoblokkering. De gelukkige vinder kan vanuit andermans naam mails lezen maar ook sturen. En alles wat op schrift staat.. De USB-stick affaires leren dat databeveiliging belangrijk is. Vergis je niet hoeveel mensen een foto maken van iets bedrijfs-vertrouwelijks om het naar zichzelf te mailen. De foto blijft op het geheugenkaartje staan en dat ligt dus allemaal op straat. Natuurlijk is dit te beheersen met speciale software, maar ook dat kost geld en er moet capaciteit zijn om een verloren toestel snel te resetten (wipen). Je wilt kosten en risico’s minimaliseren, dus liever zo min mogelijk smartphones.
4. Ze hebben al een laptop
Een laptop is om mee te typen. Een telefoon is om mee te bellen. Je collega’s hebben al een laptop, dus waarom nog een smartphone erbij? Niemand maakt graag dubbele kosten, dus we houden het bij een GSM. Hetzelfde argument geldt voor iemand die al een vaste telefoon en een PC heeft: dat werkt al jaren prima. Never change a winning team, dus houden zo.
5. De meeste collega’s hebben er niets aan
Wat moet iemand in een binnendienstfunctie of iemand met een vaste standplaats überhaupt met een smartphone? Hij/zij zit de hele dag in een kantoor achter een computer. Je hebt dus een vaste telefoon bij de hand. En je kunt je mail lezen en sturen. Geef je zo iemand een smartphone, dan verdwijnt het apparaat in een la. Of nog erger: Facebook en Twitter worden geïnstalleerd en er wordt onder werktijd alleen nog maar gespeeld. Dat is de kat op het spek binden: niet doen dus.
Alle 10 argumenten zijn waar..
Of niet? Reageer onderaan dit artikel, mail me op willem.vandekerkhof[at]creaforti.nl of volg me via Twitter @wvandekerkhof.
Maak van je BYOD-regeling geen gemiste kans
Nuttig en aangenaam
Kantoorbestek is meer nuttig dan aangenaam. De PC of laptop is een zwarte Windows bak. En de telefoon is gemaakt van degelijk Fins of Koreaans plastic. Veel mensen vinden dat niet zo fijn. Ze kiezen liever zelf de spullen waar ze mee werken. Dat maakt het werk leuker, dus het resultaat is beter. Past helemaal bij Het Nieuwe Werken. Schrijvers van managementliteratuur zijn enthousiast, dus is de moderne manager dat ook. We noemen dat BYOD: Bring Your Own Device.
Zo maak je van je BYOD-beleid een gemiste kans.
Een BYOD gaat verder dan het geven van keus voor een apparaat. Daar gaat dit stukje ook niet over. BYOD is een kans om de bereikbaarheid en mobiliteit van je organisatie te vergroten! En deze kans laten veel beleidsbepalers liggen. Veel werknemers zitten namelijk niet te wachten om zelf hun ICT-spullen te kiezen. Zij hebben liever de standaard: geen keuzegedoe en vooral veilig want ICT blijft verantwoordelijk. Een groep enthousiastelingen stopte de simkaart van de zaak stiekem al in een eigen smartphone. (Hoeveel nieuw-in-doos GSM’s op marktplaats zijn eigenlijk betaald door de baas?) En thuis logden ze in via een eigen laptop. Voor hen is het BYOD-voordeel dat de werkgever voortaan (mee)betaalt en ze niet langer in het gedooghoekje zitten. Dat is een mager resultaat.
Mobiliteit en bereikbaarheid
Verplaats je in je collega. Waarom zou je een smartphone willen, als je de internetbundel zelf moet betalen? Sommige bedrijven voorzien alleen in het standaard belabonnement en alleen buitendienst en management krijgt de databundel vergoed. De overige collega’s zien die bijbetaling terecht als een sigaar uit eigen doos: ik mag een smartphone gebruiken, maar moet de bundel zelf betalen. En mijn manager gaat natuurlijk wel verwachten dat ik voortaan overal en altijd mobiel ga e-mailen. Kortom: ik ga meer werken en moet er nog voor betalen ook..
Hetzelfde geldt voor een tablet of laptop. En, vroeger betekende ‘mobiel’ dat je het apparaat ergens mee naar toe kon nemen. Voor de nieuwe generatie betekent mobiel ‘overal online zijn’. In de praktijk zal de fancy laptop of tablet zonder internetverbinding dus nog steeds vooral op kantoor of thuis uit de tas komen, want daar is (draadloos) internet. Heb je dan als werkgever je doel bereikt?
Als je echt wilt scoren..
.. doe het dan goed. Want de grootste winst op gebied van mobiliteit en bereikbaarheid is vaak niet te halen bij mensen die nu al in de buitendienst werken. Die winst is te halen bij de mensen die nu een vaste PC hebben, een vaste bureautelefoon en/of een standaard GSM. Als beleidsmaker moet je juist die groep verleiden mee te doen met Het Nieuwe Werken en BYOD. En dat doe je door ze een mobiele werkplek te bieden, dus met overal internet. Daar is geen glimmende iPhone van 800 euro voor nodig. Voor twee tientjes per maand maak je je collega (maandelijkse werkgeverslasten 3000+ euro) overal mobiel. Is dat een slimme investering of niet? Kijk eens wat dat met je imago als werkgever doet. En met de betrokkenheid van je medewerkers.
Maak het mensen makkelijk en zorg dat ze niet zelf hun abonnement moeten kiezen en betalen. Die kiezen terecht het liefste zo goedkoop mogelijk, dus een beperkte dekking/datalimiet/snelheid. Lees: niet bereikbaar. En het abonnement wordt aan consumenten zelden los verkocht maar altijd met een toestel. Succes met de BYOD-declaratie, want hoe zit het nou precies?
Bezorgd over kosten? Haal de nu dubbele en dus overbodige vaste bureautelefoons weg. En stop ook meteen met die onzinnige zakelijke ADSL-lijnen thuis of de vergoedingen daarvoor (je collega’s van ict en administratie zullen je dankbaar zijn). De collega heeft immers mobiel internet. Vraag je leverancier om advies voor het best passende datacontract. Voor BYOD zijn ‘vaste kosten’ veel aantrekkelijker dan ‘hoogste snelheid’. Ook beveiliging en werk-privekosten zijn te regelen. Bij Creaforti zien we dat het hier vaak door gebrek aan actuele detailkennis mis gaat.
Waar Het Nieuwe Werken en BYOD om zouden moeten gaan
Conclusie: veel werkgevers laten een kans liggen met BYOD. Een goede regeling (via BYOD of niet) voor ICT-middelen is cruciaal om mensen mobieler en bereikbaarder te maken. Te vaak gaat de discussie over regeltjes, kosten en beveiliging. Terwijl dat juist de issues zijn die met keuzes en wat lef op te lossen zijn. De echte heikele punten zijn organisatiecultuur en de werk-privebalans. Dat is het gevoeligste onderdeel om afspraken over te maken. En helaas.. dat is het punt waar menig beleidsmaker vanaf zijn of haar ICT- of inkoopstoel het minste oog voor heeft.
Informatie verteren
Hoe voel je je, als je net iets teveel hebt gegeten?
Je buik voelt te vol, misschien ben je zelfs een beetje misselijk. Je hebt je laten verleiden om een keer teveel extra op te scheppen. Die taartjes waren erg lekker, maar was dat laatste taartje nog wel zo lekker als die eerste twee? Of die laatste paar blokjes chocola van de reep? Of dat laatste biertje? Achteraf voel je dat je net over de grens bent gegaan, de grens tussen wat nog lekker is en wat schrokken is.
Eerder schreef ik al wat over het principe ‘tachtig is prachtig‘.
Ik ga voor ‘goed genoeg’ en niet meer voor ‘het beste’.
Volgens mij ben ik nu aanbeland op het punt dat ik verzadigd ben. Ik heb voor nu even genoeg gehad. Het gaat dan niet over eten, maar over informatie over Het Nieuwe Werken. Ik lees telkens nog meer blogs, boeken en stukjes op zoek naar nog meer interessante info over Het Nieuwe Werken. Onbewust probeer ik dus 100 te bereiken. En ik had toch met mezelf afgesproken om op 80 te stoppen? Hmm…
Daarom heb ik besloten dat ik nu even niks meer eet. Ik ga alle leuke HNW-info en ervaringen die ik heb gegeten eerst eens verteren. En dat ga ik doen door het in de praktijk te brengen. Aan de slag! Dan merk ik vanzelf wat er wel en niet werkt. Misschien kom ik wel zelf tot nieuwe inzichten. Kennis uit boekjes en websites is nutteloos totdat die gebruikt wordt. In ieder geval past er nu even niet meer nieuwe theorie in mijn hoofd over dit onderwerp, want er staat geen praktijkervaring tegenover.
Het verteerproces duurt denk ik een maand of 3. Dan is er weer honger naar nieuwe informatie en ruimte voor nieuwe inzichten over Het Nieuwe Werken. En net als met een zak chips: elke dag een zak chips is niet meer lekker en speciaal en voegt niks toe behalve ongewenste kilo’s ballast. Ik ga met nieuwe HNW-info dus, zoals vroeger, de hele schoolweek uitkijken naar de zaterdagavond. Want dan mocht je (eindelijk) met een bakje wokkels voor je neus naar Geef Nooit Op! kijken. Alleen dan was het pas weekend!
“Het nieuwe werken? Wat een onzin!”
Op sommige vragen heeft zelfs Google geen antwoord. Ik maak het erger: op sommige vragen hebben Google EN Twitter (#durftevragen) geen antwoord. Ik ben namelijk op zoek naar praktijkinfo over Het Nieuwe Werken bij het MKB. Hoe doe ik..? Waar begin ik..? Waarom moet ik..? En, een enkel inspirerend offline gesprek daargelaten: via internet krijg ik maar geen interessant antwoord.
Tuurlijk, er bestaan zat sites en boeken over Het Nieuwe Werken (HNW). Zoals het boek van Dik Bijl, ‘Aan de slag met HNW’ wat gratis te downloaden is vanaf zijn site http://www.aandeslagmethnw.nl. De schrijver neemt ons mee naar de achtergrond van HNW. Naar de cultuurverandering. Waarom we organisaties managen zoals we het doen, en hoe we het zouden moeten doen. Waarom ik iets met HNW wil is me volkomen duidelijk. Ik raak enthousiast. Dat HNW, dat wil ik ook in mijn bedrijf!
Dan nu de start. Ik heb 36 collega’s. We mailen teveel. We delen te weinig kennis. We hebben onnodige reistijd en file. We hebben plaatselijk ruimtegebrek. We zijn teveel tijd kwijt met het opzoeken van steeds dezelfde informatie. We hebben frisse jonge mensen die graag vooruit willen. Kortom: deze club is rijp voor HNW. Maar hoe pak ik het aan?
Het prettige van een kleine organisatie is de flexibiliteit en slagvaardigheid. Helaas lees ik daar weinig over terug in mijn internetzoektocht en in het boek van Dik Bijl. Ik ken de casestudies van HNW bij Interpolis, SNS Reaal, Rabobank en KPN nu wel. Maar: projectgroepen, beleidsvorming, middlemanagement, taaie CEO’s, policy’s, huisvesting, meerdere lokaties, cultuurworkshops: daar heb ik geen last van. Ik lees over een pilotgroep van 500 medewerkers. Nogmaals, wij zijn met z’n 36en in 1 gebouw. Ook nog in de ICT-telecomsector. Dus zo moeilijk kan het niet zijn, denk ik dan naief! Kom maar op met die tooltjes. Met die communicatietips. Met die ervaringen van andere bedrijven net als ik.
Maar die kan ik niet vinden. Dus ga ik op zoek in mijn omgeving.
En dus heb ik laatst een workshop social media & HNW bezocht voor lokale ondernemers. Zaaltje met zo’n 40 man/vrouw aan ondernemers uit allerlei branches en bedrijfsgroottes. Beamer, presentatie over facebook, twitter en arbeidscultuur. Dan word ik verrast. Wat zie ik gebeuren: de zaal reageert bijna unaniem erg sceptisch. Het Nieuwe Werken? Wat een onzin! Dat twitteren in de baas z’n tijd, laat ik het niet zien! Thuiswerken-uhhuh: ze staan stiekem in de supermarkt, doen de was of slapen lekker uit terwijl ik betaal. En iedereen een laptop en mobiel? Weet je wat dat kost? Een van de aanwezigen zegt “dat getwitter en die aaifone is net zoiets als bloggen. Het komt over uit Amerika en dan ‘moeten’ wij dat ook. Maar dat waait allemaal vanzelf over, let maar op. Leuk voor de kinderen en voor in de kroeg. Maar ik wil die onzin niet zien op de zaak”. En de rest humt er goedkeurend op los. Iemand roept: ‘OK, en wat levert dat hele nieuwe werken gedoe van jullie me op? Heb je cijfers?’ En die heeft de spreker niet. De zaal grinnikt.
Na een uurtje is het bloedbad voorbij. Iedereen pakt een pilsje en tijdens de borrel gaat het over voetbal en worden wat kaartjes gewisseld.
Slechts 3 op de 1.000 bedrijven valt niet in het MKB. 60% van de niet-ambtenaren werkt in het MKB. Ik zie een enorme groep die collectief de boot mist! Dat zijn de ondernemers die het al jaren zo doen. Dat is De Vries Makelaars met 10 mensen (‘al 15 jaar een begrip in de regio!’) waar dhr. De Vries ‘s morgens de koppen telt. En De Vries Makelaars draait overigens prima. Er is geen noodzaak om iets te veranderen, veranderen kost tijd en geld, dus laat ons met rust met je twitter, yammer, wiki’s en andere ‘handige’ tooltjes en dure gadgets.
En het stomme is, ik voel dat het niet klopt maar ik kan ze eigenlijk geen ongelijk geven. Deze mannen en vrouwen zijn over het algemeen lekker pragmatisch en nuchter. Geen heisa of gedoe. Wij hebben het in ons bedrijf naar de zin. Het type: Ik heb leuke klanten en ga deze zomer gewoon lekker op vakantie, crisis of niet. Volgens mij komen ze HNW vooral tegen in artikels over multinationals, en in irritante telecomreclames. De gemiddelde MKB’er laat zich niet inpakken en prikt door de kortingsknaller heen. Als je niet weet waarom je iets wilt hebben is het automatisch te duur.
Ik vraag me nu af: is HNW alleen iets voor de multinationals en de slimme ZZP’er? Want die laatste groep pakt het wel op volgens mij. Of trekt die enorme MKB-tussengroep ongemerkt wel bij de komende jaren en komt de inhaalslag vanzelf? Wie laat die sceptische ondernemer een MKB-HNW-succesverhaal zien? Zo’n artikeltje met een foto erbij van een directeur die z’n duim opsteekt voor zijn bedrijfspand? Met praktische tips en trucs: zo richt je je werkplekken in, zo gebruik je tooltje XYZ, zo vertel je dat aan je collega’s, dit zijn de do’s en dont’s. Links zijn meer dan welkom op w.vandekerkhof@creaforti.nl of via twitter @wvandekerkhof.
Volgens het CBS is minimaal 40% van de mensen in het MKB een kenniswerker. Ik ben benieuwd welk deel van de file morgenvroeg bestaat uit kenniswerkende MKB’ers, die het verder prima naar hun zin hebben in goedlopende bedrijven.
Tachtig is Prachtig
There is no information overload. Only filter failure.
Het is een beetje oorlog. Elke dag word ik honderden keren beschoten met kleine brokjes nieuwe informatie. En die brokjes informatie vechten in mijn hoofd hun oorlogje uit. Om aandacht of om reactie. Ik ‘moet’ er van alles mee. Nou ben ik een type die van nature eerder overanalyseert, dan impulsief iets doet. Zeker als het op complexe keuzes maken aankomt krijg ik het moeilijk. In mijn hoofd wordt er de hele dag keihard gepuzzeld om zoveel mogelijk stukjes op de goede plaats te leggen. Bewust en onbewust. En ik vind dat de puzzel pas af is, als alle stukjes dubbel-gecheckt op hun plek liggen. Nou is het rottige dat er steeds nieuwe puzzelstukjes bijkomen. In feite is voor mij de puzzel dus nooit af. Help!!
Al een paar weken moet, sorry, wil ik 2 beslissingen nemen. 1) Ik wil een nieuwe lens op mijn fotocamera, maar welke? 2) Waar gaan we dit jaar op vakantie? Ik heb ze niet geteld maar er zitten heel wat uren denkwerk, klikwerk, leeswerk en praatwerk in die 2 beslissingen. Het vreet dus energie.
Een deel van deze selectiefase noem ik ‘voorpret’, en dat is eigenlijk de leukste pret die er is. Ook al weet ik dat ik die-en-die laptop ga kopen, ik lees toch nog even de zoveelste review over dat apparaat. Uiteraard met een juichende conclusie over het ding. Ik blij, want opnieuw is bevestigd dat ik de juiste keus ga maken. Hiep-hoi! Dit kan bij mij zelfs doorgaan tot het lezen van reviews over dingen die ik al lang heb, of reizen die ik al lang heb gemaakt. Een soort bevestiging achteraf dat je het goed hebt gedaan: je blijft jezelf maar kietelen.
Maarrr.. bij allebei mijn keuzes (lens en reis) kom ik nu in de vervelende fase. Ik heb een review gelezen waarin de Canonlens waar ik bijna uit was, toch niet helemaal fantastisch blijkt te zijn. Iemand op een forum vond Botswana toch een beetje tegenvallen. Shit, wat nou? En voor ik het weet ben ik een week verder met het zoeken en verwerken van nog meer stukjes informatie. Het kleine oorlogje in mijn hoofd wordt een slepende strijd. Nu begint het dus vervelend te worden. Want ik wil wel een keer een keus maken. Of niet voor de zoveelste keer uitleggen dat ik er ‘nog niet helemaal uit ben’.
Volgens mij is mijn grootste uitdaging om genoegen te nemen met Goed Genoeg.
Niet met Het Beste, maar met Goed Genoeg. Spijt is een hele sterke drijfveer voor een informatieverzamelaar. In het dagelijkse leven is een 7-tje veel lekker dan continu die drammende VOC mentaliteit. Tachtig is veel mooier dan Honderd. Als ik 80% van de dingen die ik doe Goed Genoeg doe, dan houd ik ontzettend veel tijd en energie over. Een mooi doel voor de zomermaanden met dit lekkere weer.
Iemand die ik hierover sprak zei het lekker bot: Schijt aan spijt, tachtig is prachtig!
En zo is het.
